నిన్న...
రాలిపోతున్న చూపుల్లోతడబాటవుతున్న జ్ఞాపకాలకు
అడుగులు నేర్పే అమ్మనయ్యాను!
ఏరి కూర్చిన అక్షరాల క్రమశిక్షణలో
ఆప్యాయతను రంగరించిన
అన్నప్రాసనయ్యాను!
మొగ్గల్ని తొడుగుతున్న వయస్సును
ఆరచేతిలో దాచుకునే
కనురెప్ప నయ్యాను కూడా!!
బాధల తుఫాను ఏ పేజీలోనూ
కేంద్రీకృతం కాకుండా
గుడారమైన గుండెను
వెన్నెలతో నింపినపుడు
ఒకింత, గోరుముద్దల చందమామ నయ్యాను!
నేడు....
అనాథనెైన ఉలికిపాటుకు
తల నిమిరే ధెైర్యంలేక
గుండె నిబ్బరం
భీతిల్లిన కనుపాపయ్యింది!
విలువలు అంతకంతకూ
పతనమైపోతున్నపుడు
మానవీయతను ప్రశ్నించుకుంటూ
‘నాన్నకు చెప్పకూడని’
గృహ హింసల్లో
దొరకని చిరునామా అయ్యావు నువ్వు!
అరువెై అరుదెంచిన
పలకరింపుల నవ్వులో..
కొన ఊపిరి అవుతున్న
చివరి శ్వాస లోనూ ఓదార్పుకు
ప్రాణం పోసేంత పెద్ద మనస్సు నీది!
జన్మంటూ జరిగితే, ఎవరెైనా అడిగితే..
నీ బిడ్డనవుతానని,
తడుము కోని జవాబు నవుతా..!
మీ....నిర్మల్ రాజు
No comments:
Post a Comment